سلام
به زنده یاد سهراب سپهری که نگران آب بود
اول اردیبهشت (یادش گرامی باد)
(( آب را گل نکنیم ))
آب را گل کردند
و نمی دانستند
آن طرف دخترکی کوزه به دست
آب می خواهد بردارد از جوی
آب را گل کردند
غافل از اینکه شقایقها
دیرگاهی است که از هُرم زمین تشنه شدند
و پرستوها
که هزاران فرسنگ راه را پیمودند
آب آلوده به گل را
بدشان می آید
آن زمانها که هنوز
عاطفه در همه کس جاری بود
اشک آن دختر تنها و فقیر
گاه اندوه که می خواست بشوید از دل
آب را قاطی بود
و سپیدار سرش را به فلک می سائید
زندگی روشنی آب زلال است
و چه زیباست اگر گل نشود آب زلال
آب را گل نکنیم
تا دیداری دوباره
یا علی مدد